Ey sesinin yankısına tutunduğum!
Ey durup durup aklıma vuran; açlığım, merakım, göçebe yanım, zayıflığım, kararsızlığım, yürek ağrısım, ten çağrısım, ürpertim, düş kırıklığım, bıkışım, inanışım, şu sıralar her şeyim!

Sana yazarken aklımdan ödün verip kısmayacağım; Çünkü kendimi senin yanına koyup biraz da beni düşünerek ve biraz da bana göndereceğim yazdıklarımı.
Bu yüzden...

Sen de kısma yüreğinden ve beni CİDDİYE al! Yazdığın her şeyi hissedemem belki ama lütfen gel, yanıma otur ve kalbinin sesini göğsüme yasla. Senin söylediklerini, bana fazla gelenleri sen hisset ve sen anla. Kendini de öğret.
Keşke, diyorum, birbirini seven ama var olmak, kı pırdamak için birbirine ihtiyacı olmayan, Olim p dağından iki ölümsüz olsaydı sevgim. Ve sonsuza dek birbirini sevmeğe, birbirine layık olmaya devam etseydi.

Seni düşünüyorum buruk bir mutluluk içerisinde, sana gönül verdiğim ölümsüzler tepesinde ışıl ışıl parıldarken. Bir ilgi sağanağı altında cıvıl cıvıl ötüşlerini işitirken azıcık da olsa bir kıskançlıkla sıkışıyor yüreğim. Sızlanmağa gücüm yok. Ama senin buna ve daha çoğuna layık olduğunu teslim ederek sevinçle gülümsüyorum sonra. Ben gitsem bile asla yalnız kalmayacağını bilmek ısıtıyor içimi. Ve bir imge düşüyor aklıma nereden ve ne anlama geldiğini sorgulamadan:

Yanına yaklaşılır cinsten değil sözcükler...
Uyuyamıyorum; ciğerimde düğümleniyor nefesler. Böyle durumlarda akıl kötülük mayasıdır. Ansızın yükselen bir başını alı p gitme isteği. Sonunda her seferinde kocaman bir aptal olup çıkıveriyorum. Bana bir şey söyle, sevdiğim! Yaslanabileceğim bir sözcük söyle. Beni öldürmeyecek ama en azından kendimden geçirecek, günlerce kendime getirmeyecek bir şey. Beni yatıştır. Bana durduğum yerde cesaretle durma gücü ver. Bana anlam kat.

Bir çocuk şaklabanlıkla değil içten ta içten gelen bir sevgiyle aydınlanır.